مفهوم «سلام» در قرآن کریم، از بنیادیترین و ژرفترین مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که ریشه در اسماء و صفات الهی دارد. این واژه، علاوه بر معنای ظاهریِ تحیّت و درود، در ساحت درونی خویش، رمزِ سلامت، طمأنینه، و وصول به مقام تسلیم در برابر اراده الهی است. قرآن کریم با تأکید بر سلام به عنوان پیام الهی – ﴿سَلَامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِیمٍ﴾ (یس- 58) حقیقتی را بیان میکند که در آن، انسان سالک با گذر از مراتب کثرت و اضطراب، به وحدت و آرامش میرسد. از منظر عرفای اسلامی، «سلام» نه صرفاً کلمهای زبانی، بلکه تجلی اسم الهی «السلام» در جان مؤمن است؛ همان نوری که سالک را از خوف و حزن دنیا رهایی بخشیده و او را به دارالسلام، یعنی مقام امن الهی، وارد میسازد. این پژوهش با رویکرد تحلیلی ـ استنادی، درصدد واکاوی ابعاد معرفتی و وجودیِ مفهوم سلام و نشاندادن نسبت آن با عرفان اسلامی است.
