یکی از شاعران بزرگ عصر صفوی، محسن تأثیری (متوفی 1129ق.) از عاشقان اهل بیت (ع) به شمار میاید. دیوان خود را به منقبت دوازده امام (ع) اختصاص می دهد و سرودههای دیگر او نیز به نوعی در بیان عقاید شیعی است. با اینکه منتقدان، عصر صفوی و سبک هندی یا اصفهانی را دورۀ اوج زبان و ادب فارسی ارزیابی نمیکنند اما بیتردید شاعران شیعی در این دوره بسیار هنرنمایی کردهاند و نمونۀ کامل آن تأثیر تبریزی است. در این مقاله به روش کتابخانهای و با ابزار فیشبرداری از منابع دست اول و با بهرهگیری از شیوۀ توصیفی ـ تحلیلی نشان داده میشود که این شاعر شیعی ارادت قلبی خود را به ائمه اطهار (ع) با نهایت خلوص به نمایش گذاشته است و اگر اشعار قوی و ضعیف در کنار هم دارد دیوانی خواندنی از سرودههای شعر و ادب شیعی را به یادگار گذاشته، از دانش قرآنی و حدیثی و دیگر علوم اسلامی بهرهها داشته که در اشعار خود به خوبی از آنها بهره میگیرد و تاریخ اهل بیت (ع) را با شوق وافر دنبال میکند. لطیفترین سرودههای او در بین هزار و سیصد و نود و هفت غزلی است که با مضامین عرفانی و عاشقانه به پیروی از سبک عراقی و شاعرانی چون حافظ و صائب سروده است.
