رجعت از باورهای بنیادین و مورد اجماع علمای امامیه است که به معنای بازگشت گروهی از مؤمنان خالص و کافران خالص به دنیا در آستانه ظهور حضرت مهدی (عج) می‌باشد. این اعتقاد ریشه در ادیان پیشین داشته و در قرآن کریم نمونه‌های متعددی از زنده شدن مردگان در این جهان گزارش شده است. با وجود ادله متقن قرآنی و روایی، برخی از مذاهب اسلامی به انکار آن پرداخته و شبهاتی چون همانندی با تناسخ، تعارض با آیات نفی بازگشت و ضعف اسناد روایی را مطرح کرده‌اند. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با بهره‌گیری از منابع کتابخانه‌ای، ضمن تبیین مفهوم‌شناسی رجعت، ادله قرآنی و روایی آن را بررسی و تحلیل نموده و به شبهات مخالفان پاسخ می‌گوید. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که دست‌کم شش گروه از آیات قرآن بر وقوع رجعت در امت‌های پیشین دلالت داشته و آیاتی مانند «یوم نحشر من کل امة فوجاً» به صراحت بر رجعت در آخرالزمان اشاره دارند. همچنین روایات رجعت به حد تواتر معنوی رسیده و علمای شیعه بر ضروری بودن اعتقاد به آن تأکید کرده‌اند. نقد و بررسی شبهات نیز حاکی از آن است که رجعت غیر از تناسخ بوده و با آیات نفی بازگشت، به دلیل تفاوت ماهوی، تعارضی ندارد.