این پژوهش به بررسی ژرفِ تعامل ائمهٔ اهل‌بیت (ع) و پیروان شیعی آنان با قرآن کریم و علوم قرآنی می‌پردازد و سهم فکری و معنوی ایشان را از سده‌های آغازین اسلام تا دوران معاصر پی‌گیری می‌کند. تحقیق حاضر نشان می‌دهد که دانش شیعی چگونه رویکردی جامع به مطالعات قرآنی پدید آورد؛ رویکردی که حوزه‌هایی چون تفسیر، قرائات، نحو، بلاغت، ناسخ و منسوخ و بررسی اسباب نزول را دربر می‌گیرد و در عین حال بر تعهد کلامی راسخ نسبت به اصالت قرآن و صیانت الهی آن استوار است. این مقاله ائمهٔ اهل‌بیت (ع) را به‌مثابه مفسران الهی‌الهام معرفی می‌کند که تعالیم آنان سنگ‌بنای فهم شیعی از قرآن را تشکیل می‌دهد. با بررسی هم‌زمان روایت‌های تاریخی—مانند گردآوری قرآن توسط امام علی (ع)—و مواضع اعتقادی—از جمله ردّ نظریهٔ تحریف—پژوهش حاضر بر ویژگی متمایز، در عین حال تلفیقی، رویکرد شیعه به قرآن تأکید می‌ورزد. در نهایت، مقاله نتیجه می‌گیرد که مشارکت‌های شیعیان به‌گونه‌ای چشمگیر به غنای کلی علوم قرآنی افزوده و بینش‌های تفسیری، زبانی و معنوی منحصربه‌فردی ارائه کرده است که همچنان بر اندیشهٔ اسلامی تأثیرگذار است.