قرآنکریم تمامی خلایق و ممکنات هستی را مُسبِّح حضرتحق معرفی میکند. آیات متعددی بر این مسأله تأکید دارند که پیکره هستی در عین جامعیت و کلیت، دارای اجزائی است که با تمامی آنها یکسره در تسبیح است و هیچ استثنایی بر آن نیست. چیستی و چگونگی حقیقت مفهوم تسبیح به عنوان یکی از مهمترین مباحث قرآنی مسألهای است که در میان اندیشمندان حوزه قرآن بازتاب وسیعی داشته است. دو دیدگاه تسبیح حالی(یا مجازی)و تسبیح قالی (یا حقیقی) اصلیترین نظریات در این زمینه هستند. پژوهش حاضر بر آن است تا با تکیه بر روش توصیفی ـ تحلیلی و از رهگذر تصویرپردازی که از جمله ساز و کارهایی است که قرآن در تبیین مقصود خود از آن بهره میگیرد، به بررسی حقیقت این مفهوم عظیم پرداخته و دیدگاه سومی را ارائه دهد. یافتههای پژوهش، حاکی از آن است که قرآن خود، با ساز و کار تصویرگری، پیام خویش را در خصوص مفهوم تسبیح به شکلی مؤثر به خواننده القاء میکند. تسبیح به معنای جنبش و پویایی هستی و حرکتی دائمی و هدفمند در کل هستی با تمامی اجزاء و ذرات آن، به عنوان دیدگاه سوم، حاصل نگرشی است که پژوهش حاضر از رهگذر تصویرپردازیهای قرآنی و در تطبیق روایی بدان راه مییابد.
