این پژوهش مسئلهٔ امامت را از دیدگاه قرآنی و روایی بررسی میکند و در پی آن است که نشان دهد امامت یک任 appointment الهی (عهد) است که بهطور انحصاری برای افراد معصومی که از سوی خدا برگزیده شدهاند تعیین میشود، نه امری که به انتخاب و مشورت انسانی (شورا) واگذار شده باشد. این پژوهش بر تحلیل چندین آیهٔ قرآن استوار است که به امامت و جایگاه اهلبیت(علیهمالسلام) اشاره دارند؛ از جمله آیات ولایت، اولیالامر، بیّنه، آیهٔ عهد ابراهیم، و آیات تطهیر و تبلیغ. شواهد پشتیبان نیز از روایات نبویِ بسیار معتبر گرفته شدهاند، مانند حدیث ثقلین و حدیث سفینه. این تحقیق بر تبیین معنای خاص امامت (خلافت عام در امور دینی و دنیوی) و شرط عصمت برای امام تمرکز دارد؛ زیرا اطاعت از آنان در کنار اطاعت از پیامبر و خداوند متعال قرار گرفته است. همچنین تأکید میکند که عترت طاهره، بیانکنندگان و مفسران حقیقی قرآناند.
