برخی از احادیث، با توجه به جایگاه و اهمیتشان، تأثیر بسزایی در شکلگیری یا پایبندی به یک باور مانند حدیث ثقلین دارند. این مطالعه با هدف بررسی این حدیث شریف، با ترسیم جدول اکسل و بررسی دقیق روایات مختلف حدیث در آن انجام شده است. برای انجام این کار، محیط تحقیق در دو بخش در نظر گرفته شده است: بخش اول: بررسی متن روایات، ابتدا از دیدگاه راویان و ناقلان اولیه آنها، و سپس، بررسی اصطلاحات و عبارات رایج. بنابراین، با ترسیم جدول اکسل و درج عبارات حدیث شریف در آن، به نوعی روایت در مقابل آن قرار میگیرد که تأمل کامل در آن، قطعیت صدور و تواتر آن را چه از نظر الفاظ و چه از نظر معنا اثبات میکند. (به جدول مراجعه کنید) بخش دوم: بررسی محتوای عبارات و روایات مکرر و مهم، از نظر معنا. پژوهش ما را به این نتایج رهنمون میسازد که در صحت و سقم مسئله و همچنین قطعی بودن حجم آن از نظر الفاظ و معانی، شکی نیست، به گونهای که موجب علم قطعی شده و در چنان درجهای از اعتبار قرار گرفته که حذف، تحریف یا غفلت از آن غیرممکن است. علاوه بر این، محتوای عبارات حدیث با معنای خاص خود و تطبیق آن با آیات قرآن، به طور قطع از مسئله مهم امامت حکایت میکند و خلافت جامعه اسلامی توسط عترت به عنوان جزء لاینفک قرآن توصیف شده است و تنها راه جلوگیری از گمراهی، تمسک به این دو است و اگر دلیل دیگری برای این امر وجود نداشت، تنها حدیث میتوانست راهبر عقل سلیم باشد.
قضات,حورا سادات . (1403). تحلیل و بررسی حدیث ثقلین با رویکرد معناشناسی و هم بستگی قرآن و عترت. آموزههای اهلبیت علیهم السلام, 2(3), 59-90. doi: 10.22034/jatj.2025.540349.1042
MLA
قضات,حورا سادات . "تحلیل و بررسی حدیث ثقلین با رویکرد معناشناسی و هم بستگی قرآن و عترت", آموزههای اهلبیت علیهم السلام, 2, 3, 1403, 59-90. doi: 10.22034/jatj.2025.540349.1042
HARVARD
قضات حورا سادات. (1403). 'تحلیل و بررسی حدیث ثقلین با رویکرد معناشناسی و هم بستگی قرآن و عترت', آموزههای اهلبیت علیهم السلام, 2(3), pp. 59-90. doi: 10.22034/jatj.2025.540349.1042
CHICAGO
حورا سادات قضات, "تحلیل و بررسی حدیث ثقلین با رویکرد معناشناسی و هم بستگی قرآن و عترت," آموزههای اهلبیت علیهم السلام, 2 3 (1403): 59-90, doi: 10.22034/jatj.2025.540349.1042
VANCOUVER
قضات حورا سادات. تحلیل و بررسی حدیث ثقلین با رویکرد معناشناسی و هم بستگی قرآن و عترت. آموزههای اهلبیت علیهم السلام, 1403; 2(3): 59-90. doi: 10.22034/jatj.2025.540349.1042