امام صادق(علیه السلام) طی پاسخ به نامه مفضل- که یکی از بزرگان اصحاب امام صادق(علیه السلام) و ازخ واص ایشان و از فقها و صالحین بودند که در خصوص فرقه باطنیه سوالاتی را مطرح کردند- به دفع شک و شبهه پرداختند و فرمودند، حدود و مقررات الهی شناخته نمی شود مگر بوسیله مردان، و مرز بین حلال و حرام را تعیین و آنها را مردی نامیدند و گوشزد کردندکه هر کس آن مردان را بشناسد خدا و دینش را شناخته و هر کس که منکر آنها شود، منکر خدا و دینش گردیده و جاهل به امام ،جاهل به خدا و دین اوست. پس شناختن مردانی معین و مشخص، دین خداست.باتوجه به شواهد و متابعات و اعتبار سنجی سندی و متنی پاسخ امام صادق(علیه السلام) به نامه مفضل، به روش توصیفی- تحلیلی محرز گردید که مضمون نامه از تواتر اجمالی برخوردار بوده و دارای وثاقت صدوری است. بنابراین منظور از رجال، در بخشی از نامه ائمه هدی(علیهم السلام) می باشند و برذمه همه مردم است، معرفت وشناخت امام زمانشان در هر عصر یا زمانی، و ولایت و اطاعتشان بر آنها واجب است و در بخش دیگری، منظور از رجال« خلفای جور» می باشند. آنچه در قرآن، خداوند حلال کرده ظاهر آن است و باطنش ائمه هدی (علیهم السلام) هستند و آنچه خداوند حرام کرده همان معنی ظاهری است ولی باطن آنها پیشوایان جور هستند.