تفسیر باطنی یا تأویل در سنت اسلامی به ویژه در تفسیر و عرفان قرآن و همچنین در سایر رشته های دینی مانند کلام، اصول فقه، فقه و فلسفه جایگاه مهمی دارد.هنگامی که تفسیر باطنی در ارتباط با قرآن به کار می رود، در تمام سطوح معنایی، از معنای ساده و لغوی گرفته تا معانی پنهان، به کار می رود.تأویل در روایات تفسیری بیشتر به معانی پنهان و مصادیق باطنی الفاظ قرآنی اطلاق می شود.هدف اصلی این تحقیق در مورد تاریخ تفسیر باطنی، مقایسه و مقایسه روشهای به کار رفته در متون مختلف متعلق به سنت باطنی تفسیر قرآن در قرن چهارم است تا بفهمد که همه آنها چه هستند و در چه مواردیاشتراک داشتند.برای انجام این کار، این مطالعه تمام تألیفات عمده ای را که در اسلام شیعی در قرن چهارم، قرنی که به عنوان تأسیس مکتب تفسیری سنتی شیعه شناخته می شود و تولید شده است، مستند می کند.با توجه به مطالب فوق، محورهای اصلی این پژوهش حول سه محور تعریف تفسیر باطنی، روش شناسی اسلام شیعی در تفسیر باطنی قرآن و مصادیق تأویل در آثار تفسیری کلاسیک شیعه دوازده امامی در قرن چهارم می باشد.تفسیر علی بن ابراهیم قمی، «تفسیر فرات کوفی»، «تفسیر نعمانی» و «تفسیر منسوب به امام عسکری».
