در جهانبینی اسلامی، آموزه امامت،از مهمترین امتیازات شیعه است. ظرفیتهای فراوان این آموزه از زوایای مختلف، قابل بررسی است. یکی از زوایایی که تقریبا کار مستقلی در این باره صورت نگرفته، نگاه از زاویه تمدنی به آموزه امامت است. زاویه تمدنی به جهت دربر گرفتن ساحتهای مختلف، اهمیت فوقالعادهای دارد. تحقیق حاضر با عنوان «ظرفیتشناسی تمدنی آموزه امامت» در جهت شناسایی این ظرفیتها، به روش توصیفی ـ تحلیلی و بهرهگیری از منابع کتابخانهای انجام شده و به این مسئله پرداخته که آموزه امامت، چه ظرفیتهای تمدنی دارد؟ در فرایند پاسخدهی، نخست به امتیازات آموزۀ امامت، اشارهای شده است سپس ظرفیتهای تمدنی آموزه امامت به طور عام و خاص مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج حاصل از این تحقیق، نشان میدهد آموزۀ امامت، جهت راهبری جامعه به سمت سعادت دنیا و آخرت، ظرفیتهای زیر را داراست؛ ظرفیتهای عام شامل؛ امتسازی (امت واحد، امن و گسترده)، پیشرفت علمی (در همه زمینههای سعادت بخش) و عدالتمحوری (در عرصههای سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی) و ظرفیتهای خاص در ساحت سیاسی، شامل «مدیریت معصومانه امام و مشارکت مسئولانه امت»، در ساحت فرهنگی ـ اجتماعی شامل «انسجام اجتماعی حول امام و تولید سرمایه اجتماعی» و در ساحت اقتصادی، شامل «تولید احسن، توزیع عادلانه و مصرف بجا».
