این مقاله با استفاده از روش تحلیلی در پژوهشهای کتابخانه ای، آیه 124 سوره دوم قرآن (سوره بقره) در رابطه با منصوب شدن حضرت ابراهیم به مقام امامت را بررسی می کند. طبق آیه شریفه، پس از تحقق «کلمات» در مورد ابراهیم، او به امامت مبعوث شد. فهم مضمون این آیه در پی بردن به معنای صحیح امامت که بحث برانگیزترین موضوع در تاریخ اسلام بوده بسیار کمک کننده است. یافتههای این مقاله نشان میدهد که امامت چیزی گرانبها و بالاتر از نبوت است. بنابراین، تعابیری که علمای اهل سنت برای تعریف «امام» به عنوان رهبری سیاسی، الگو بودن به طور کلی، الگو بودن برای همه مردمان یا پیامبری ارائه میکنند، قابل قبول نیست. طباطبایی برای امامت تعبیر«هدایت خاص» را پیشنهاد کرده است. هر چند امامت را محدود به این تفسیر نکنیم، در عین حال می تواند یکی از وجههای متمایز برای امامت باشد.
