این تحقیق به توضیح مسئله علم غیب پیامبر و امام (ع) از دیدگاه قرآن و روایات می‌پردازد. رویکرد این تحقیق تفسیری و حدیثی بوده و در آن با بکار گیری روش تحلیلی توصیفی مبتنی بر مطالعات کتابخانه‌ای، دیدگاه قرآن در خصوص علم غیب پیامبر و امام (ع) مورد بررسی قرار گرفته است. در این تحقیق پس از تبیین معنای موردنظر از علم غیب پیامبر وامام (ع) مصادیق آن در آیات و روایات مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد که در قرآن کریم به دودسته از علوم غیبی اشاره می شود، علم ذاتی که مخصوص پروردگار عالم است و هیچ کسی از آن نمی تواند آگاهی یابد؛ علم غیر ذاتی که نعمتی از نعمت های پروردگار بوده و در اختیار انبیا و اولیای الاهی قرار می گیرد. علم غیب پیامبر و امام از دسته دوم بوده و به لطف پروردگار، با توجه به مسئولیت مهم هدایت گری و رساندن انسان به سرمنزل سعادت ابدی و کمال نهایی، در اختیار انبیا و امامان قرار می گیرد. از این رو باور به علم غیب پیامبر و امام کاملا مبتنی بر آموزه های قرآن بوده و مخالفت با انتساب چنین علمی به انبیا و امامان مخالف صریح تعالیم قرآن و سنت می باشد.