قرآن کریم، آخرین کتاب آسمانی است. خدای متعال آن را کتاب هدایت، نور آشکار، حبل محکم الهی و راهنمایی بشریت و سبب رسیدن به بالاترین درجات فضیلت و سعادت و شفای همه دردها و موجب رفع عطش دانشمندان، بهار دل های اهل فهم، راه حقیقی صالحان قرار داده و آیات و روایات بسیاری در این زمینه وارد شده است. با توجه به جایگاه مهم و اساسی این معجزه الهی که نقش هدایتگری همه مردم را تا ابد عهده دار است، برای رسیدن به این هدف، خداوند متعال، تبیین و تفسیر قرآن را از وظایف پیامبر اکرمصلی الله علیه و آله برشمرده تا محتوای پیام ها و معارف آن برای همگان روشن شود و رسول خداصلی الله علیه و آله نیز رسالت خود را در تبیین و تفسیر قرآن کریم به اهل بیت خویش تفویض فرمود. در این نوشتار براساس مستندات آیات و روایات و روش توصیفی و تحلیلی، تبیین خواهد شد که در منطق شیعه، فهم و درک معارف قرآن کریم به عنوان مهمترین منبع معرفت و تفکر دینی و رفع ابهام از آیات متشابه و تفسیر آیات مبهم و دستیابی به فهم ظاهر و باطن قرآن، بدون مراجعه به اهل بیت علیهم السلام مقدور نبوده، چرا که در غیر این صورت، موجب خطاهای فاحش و تفسیر به رای خواهد بود