اعتقاد به ظهور حضرت مهدی(عج) از آموزه‌های بنیادین اسلام و از باورهای مشترک میان مذاهب اسلامی است که ریشه در قرآن کریم و سنت نبوی دارد. این باور، نه‌تنها در منابع حدیثی و کلامی شیعه، بلکه در معتبرترین منابع اهل‌سنت، به‌ویژه صحاح سته، بازتاب گسترده‌ای یافته است. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی، جایگاه حضرت مهدی(عج) را در قرآن و منابع اهل‌سنت بررسی می‌کند و با استناد به صحاح سته، آثار حدیثی، تاریخی و کلامی اهل‌سنت، به تبیین مبانی قرآنی و روایی مهدویت، نسب و هویت حضرت مهدی(عج)، حکومت جهانی ایشان، نزول حضرت عیسی(ع)، علائم ظهور و دیدگاه دانشمندان اهل‌سنت درباره آن حضرت می‌پردازد. در این پژوهش، ضمن تحلیل احادیث مهدویت در سنن ابی‌داود، ترمذی، ابن‌ماجه، صحیح بخاری و صحیح مسلم، نشان داده شده است که اصل ظهور حضرت مهدی(عج)، انتساب ایشان به اهل‌بیت پیامبر(ص)، فاطمی بودن نسب آن حضرت، تشکیل حکومت جهانی عدل و وقوع علائم ظهور، از موضوعات مورد اتفاق بسیاری از محدّثان و متکلمان اهل‌سنت است. همچنین بررسی آثار مستقل علمای اهل‌سنت درباره حضرت مهدی(عج) نشان می‌دهد که مسئله مهدویت در طول تاریخ اسلامی، همواره مورد توجه اندیشمندان بزرگ اهل‌سنت بوده و بسیاری از آنان احادیث مهدویت را متواتر و معتبر دانسته‌اند.